PRAWICA POZAPARLAMENTARNA - porozumienie czy panoptikum?
Dokonałem przeglądu środowisk, szeroko rozumianej polskiej prawicy. Szeroko rozumianej - bo inaczej nie można, ale też nie za szeroko - bo nic by to nie dało. Powiedzmy, że roboczo przyjętym kryterium podstawowym był tu stosunek do marksizmu i PRL-u
Bardzo duże rozdrobnienie, zróżnicowanie ideologiczne i ubóstwo organizacyjne sprawiają, że w najbliższym czasie nie dojdzie do powstania żadnej, liczącej się inicjatywy politycznej, bez licencji istniejącego układu. Nie stanowi to jednak wielkiej szkody, gdyż w obecnym stanie alternatywna opcja po prawej, bynajmniej nie jest lepiej przygotowana do ew. sprawowania władzy, niż mocno dziś krytykowane partie parlamentarne.
Pomimo istniejących ograniczeń w postaci ordynacji wyborczej, sposobu finansowania i kontrolowanego członkostwa, istnieje spore pole manewru, które pozwala na skoordynowane działania, a w rezultacie na osiągnięcie określonych celów w warunkach demokratycznego państwa.
Uczciwie trzeba powiedzieć, że nawet kilkusetprocentowe zmiany w ilości członków istniejących organizacji niczego nie zmienią, a uliczny happening znaczy dziś tyle, co występ połykaczy ognia.
Tylko nowy i otwarty na współpracę ruch o charakterze ogólnokrajowym, jest w stanie ewolucyjnie przesunąć polityczny punkt ciężkości - na prawo.
Mimo niedoskonałości obecnego systemu, nie należy się także spodziewać gwałtownych protestów społecznych, załamania gospodarczego, ani żadnych podobnych kataklizmów.
Nawet w przypadku wystąpienia większych problemów, wyborcy nie będą skłonni zaufać ludziom nieznanym, niezorganizowanym lub permanentnie nieskutecznym.
Nowy sposób myślenia o sobie, o społeczeństwie i o państwie, to warunek konieczny
wdrożenia właściwych procedur, zmierzających do powstania bardziej skutecznej formuły.
Jeżeli polska prawica pozaparlamentarna, ma stać się siłą zdolną do rzeczywistych działań politycznych, musi na wstępie wyeliminować starych agentów i osoby niezrównoważone psychicznie. Podziękować „walczącym z systemem” - ekshibicjonistom, kontestatorom i sekciarzom. Niech robią swoje, gdzie indziej.
Tylko pozytywna, wstępna selekcja umożliwi uzgodnienie wspólnego stanowiska w kilku zasadniczych kwestiach, a w rezultacie odstąpienie od jałowych sporów tam, gdzie ich prowadzenie jedynie zewnętrznie ośmiesza, a w środku skłóca i dzieli.
Do sformułowania jednolitych zasad programowych, wystarczy zamknąć dyskusję w kilku podstawowych obszarach, określając 10 priorytetów, przy jednoczesnym ustaleniu pożądanych sposobów komunikacji:
1.nadrzędnym celem polskiej prawicy jest obrona suwerenności państwowej, od której zależy możliwość jakiegokolwiek skutecznego działania.
2.stosunek do wolnego rynku ustala się jako pozytywny, ale racjonalny
- z wyraźnym zaznaczeniem istniejących ograniczeń i służebnej roli pożytecznych mechanizmów.
3.kwestii naprawy systemu podatków oraz ubezpieczeń społecznych, nie odrywa się od istniejących zobowiązań, zatem wszelkie postulaty mają charakter zrównoważony i koniecznie określony porządek zmian.
4.popiera się rozwój przedsiębiorczości i dobroczynności prywatnej, postuluje ograniczenie socjalnych funkcji państwa
5.gwarantuje się sprawiedliwą ochronę wolności obywatela i jego własności prywatnej, z oczywistą troską o realizację praw innych osób oraz dobro wspólne.
6.pozytywny stosunek do wartości chrześcijańskich sprawia, że za szczególnie cenny uznaje się potencjał i autorytet, jaki posiada w Polsce Kościół Katolicki
7.ochrona życia od momentu poczęcia do chwili naturalnej śmierci jest postulatem bezwzględnym, uzasadnianym racjonalnie i możliwie uniwersalnie
8.idea lustracji i dekomunizacji nie jest kwestionowana, dyskusja nad nią zostaje zamknięta, a wszelkie polityczne próby realizacji tej idei będą wspierane
9.przywrócenie kary śmierci jest traktowana jako postulat ewentualny tzn. przedstawiany do konsultacji oraz ew. wspólnych ustaleń i działań
10.deklaruje się bezwzględne poparcie dla sprawnego państwa, rozwoju społeczeństwa obywatelskiego i ochrony tradycyjnej rodziny.
Koncyliacyjne, a jednocześnie pryncypialne stanowisko w podobnych kwestiach można znaleźć w Platformie Programowej - Polskiego Porozumienia Przedsiębiorczości i Pracy (www.porozumienie.pl). Polecam tę formułę, jako otwartą i nie budzącą zbędnych kontrowersji..
Właściwym posunięciem byłoby powołanie Ogólnopolskiego Porozumienia Organizacji Prawicowych dla uporządkowania i koordynacji działań sfederowanych stowarzyszeń, fundacji oraz partii politycznych – zarówno pod względem programowym, jak i organizacyjnym. Należałoby przy tym wybrać najlepszą, przewidzianą prawem formę (istnieje kilka sposobów na skuteczne urzeczywistnienie tej niezwykle szerokiej formuły) .
Organizacje nieformalne tj. takie, których nie zgłoszono jako stowarzyszenie zwykłe, ani nie wpisano do KRS czy też EPP, byłyby traktowane jako nieistniejące. Warunek ten stanowiłby pierwsze kryterium weryfikacji przydatności i sprawności określonej grupy.
Konsolidacja i zdyscyplinowanie polskiej prawicy jest nakazem chwili.
Postulowane procesy niezmiennie napotykają jednak na opór ludzi, którzy uczynili sobie z prawicowych idei niszę zarobkową, lub miejsce realizacji niekosztownego, intelektualnego hobby.
Stan obecny jest wynikiem postępującej od lat degradacji środowisk, która była starannie monitorowany przez układ związany z tzw. okrągłym stołem i karmiona naiwnością uczciwych, lecz nie do końca zorientowanych ludzi.
Jan Szczepankiewicz
www.porozumienie.pl
www.kfp.org.pl
